De belangrijkste toeleveringsketen is de minst beschermde
Kijk eens wat er wordt gevraagd van de toeleveringsketens die de wereld als vitaal beschouwt. Een geneesmiddelenfabrikant legt de herkomst, samenstelling en testgeschiedenis vast van elk ingrediënt dat hij verkoopt. Een vliegtuigbouwer volgt de certificeringsgeschiedenis van elk onderdeel dat hij inbouwt en bewaart die gegevens zolang het vliegtuig bestaat. Een voedselproducent moet aantonen waar een ingrediënt is gegroeid, verwerkt en vervoerd, en moet die vastlegging binnen enkele uren na een besmetting kunnen overleggen. Toezichthouders controleren de vastlegging, inspecteren de locaties en verbinden gevolgen aan documentatie die niet standhoudt.
Kijk nu wat er wordt gevraagd van de organisaties die op de digitale toeleveringsketen bouwen. Van een team dat een script van derden integreert wordt in het algemeen niet gevraagd vast te leggen waar dat vandaan komt, wie het heeft geschreven of wat het meebrengt. Van een bedrijf dat een contentdistributie-integratie toevoegt wordt niet gevraagd aan te tonen dat wat die aanbieder levert ergens tegen is geverifieerd. Van een beheerder die een browserinterface voor een besturingssysteem zet wordt niet gevraagd in kaart te brengen wat die interface laadt voordat die wordt aangesloten. Voor de meeste organisaties, in de meeste jurisdicties, over het grootste deel van deze toeleveringsketen bestaat geen verplichting om vast te leggen, te controleren, te verifiëren of te monitoren wat er wordt geïntegreerd en uitgevoerd.
Dat is niemand kwalijk te nemen. De kaders die stelselmatige bescherming mogelijk zouden maken zijn geschreven voor onderdelen, en dit is een vraagstuk van samenstellingen. Voor het beschermen van afzonderlijke onderdelen bestaan geraffineerde hulpmiddelen. Voor het zien van de keten als geheel bestaat bijna niets.